wpłać

Polityka Ochrony Dzieci Fundacji To Proste

WPROWADZENIE

Fundacja To Proste jest zaangażowana w zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony wszystkich dzieci, z którymi współpracuje. Naszą misją jest stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska, które promuje dobrostan dzieci. W swojej pracy kierujemy się dobrem dziecka i jego najlepiej pojętym interesem. Postrzegamy dzieci jako partnerów w budowaniu przyjaznego, bezpiecznego i opartego na wzajemnym szacunku otoczenia.

ZAKRES

Polityka ta obowiązuje wszystkich pracowników, wolontariuszy, członków zarządu, partnerów oraz innych osób zaangażowanych w działalność naszej Fundacji. Dotyczy wszelkich działań, programów i wydarzeń organizowanych przez Fundację.

CELE

  1. Zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom i ustalenie procedur udzielania im wsparcia.
  2. Zapewnienie pracownikom Fundacji niezbędnych informacji i kompetencji, aby umożliwić im wywiązanie się z obowiązków w zakresie dbałości o dobro i ochronę dzieci.
  3. Zapewnienie dzieciom oraz ich rodzicom/opiekunom prawnym niezbędnych informacji na temat zasad obowiązujących w Fundacji oraz możliwości uzyskania wsparcia.
  4. Pokazanie dzieciom, rodzicom lub opiekunom zaangażowania Fundacji w ochronę dzieci.
  5. Włączenie rodziców i opiekunów w zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom.

DEFINICJE

Dziecko: każda osoba poniżej 18 roku życia.

Dane osobowe dziecka: wszelkie informacje umożliwiające identyfikację dziecka, w tym jego imię, nazwisko i wizerunek.

Interwencja prawna: zawiadomienie policji lub prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę dziecka lub zawiadomienie właściwego sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich o zagrożeniu dobra dziecka.

Kontakt bezpośredni z dzieckiem: działania prowadzone w ramach działalności statutowej Fundacji, kierowane bezpośrednio do dziecka. Kontaktem bezpośrednim są: pomoc bezpośrednia dziecku, edukacja i zabawa z dzieckiem.

Krzywdzenie dziecka: każde zachowanie względem dziecka, które stanowi wobec niego czyn zabroniony. Oprócz tego krzywdzeniem jest zaniedbanie (zamierzone lub niezamierzone), działanie lub zaniechanie, a także każdy jego rezultat, skutkujący naruszeniem praw, swobody, dóbr osobistych dziecka i zakłóceniem jego rozwoju. Wyróżnia się następujące, podstawowe formy krzywdzenia:

  1. przemoc fizyczna – działanie bądź zaniechanie, wskutek którego dziecko doznaje faktycznej fizycznej krzywdy lub jest na nią potencjalnie zagrożone. Krzywda stanowi rezultat działania bądź zaniechania ze strony rodzica, opiekuna, osoby odpowiedzialnej za dziecko, posiadającej nad nim władzę lub takiej, której ufa. O przemocy fizycznej mówimy zarówno w wymiarze jednorazowym, jak i powtarzającym się.
  2. przemoc psychiczna – przewlekła, niefizyczna, szkodliwa interakcja pomiędzy dzieckiem a osobą za nie odpowiedzialną lub osobą, której dziecko ufa. Tak, jak w przypadku przemocy fizycznej obejmuje zarówno działania, jak i zaniechania. Do przejawów przemocy psychicznej zaliczamy m.in.:
    • niedostępność emocjonalną,
    • zaniedbywanie emocjonalne,
    • relację opartą na wrogości, obwinianiu, oczernianiu, odrzucaniu,
    • nieodpowiednie rozwojowo lub niekonsekwentne interakcje z dzieckiem,
    • niedostrzeganie lub nieuznawanie indywidualności dziecka,
    • niedostrzeganie lub nieuznawanie granic psychicznych między dzieckiem a osobą za nie odpowiedzialną,
    • nieodpowiednią socjalizację, demoralizację,
    • sytuacje, w których dziecko jest świadkiem przemocy.
  1. przemoc seksualna – angażowanie dziecka poprzez osobę dorosłą lub inne dziecko w aktywność seksualną. Dotyczy sytuacji, gdy nie dochodzi do kontaktu fizycznego i gdy do takiego kontaktu dochodzi. Każda czynność seksualna podejmowana z dzieckiem przed ukończeniem 15 roku życia jest przestępstwem. W przypadku dzieci mówimy o wykorzystaniu seksualnym, kiedy między wykorzystującym a wykorzystywanym, z uwagi na wiek lub stopień rozwoju zachodzi relacja władzy, opieki czy zależności. Do innej formy wykorzystywania seksualnego dzieci zalicza się wyzyskiwanie seksualne. Jest to jakiekolwiek faktyczne lub usiłowane nadużycie podatności dziecka na zagrożenia, przewagi sił lub zaufania w celu seksualnym. Wyzysk seksualny obejmuje czerpanie zysków finansowych, społecznych lub politycznych z wykorzystania seksualnego. Szczególne zagrożenie wyzyskiem seksualnym ma miejsce podczas kryzysów humanitarnych. Zagrożenie wyzyskiem seksualnym dotyczy zarówno samych dzieci, jak i opiekunów tych dzieci, mogących paść ofiarą wyzysku.
  2. zaniedbywanie dziecka – chroniczne lub incydentalne niezaspokajanie fizycznych i psychicznych potrzeb dziecka. Może przyjmować formę nierespektowania praw dziecka, co w rezultacie prowadzi do zaburzeń w jego zdrowiu i/lub rozwoju. Do zaniedbywania dziecka dochodzi w relacjach dziecka z osobą zobowiązaną do opieki, wychowania, troski i ochrony.
  3. przemoc rówieśnicza – ma miejsce, gdy dziecko doświadcza różnych form nękania ze strony rówieśników. Dotyczy działań bezpośrednich lub z użyciem technologii komunikacyjnych. Przemoc rówieśniczą obserwujemy, gdy szkodliwe działanie ma na celu wyrządzenie komuś przykrości lub krzywdy, ma charakter systematyczny, a ofiara jest słabsza od sprawcy bądź grupy sprawców. Obejmuje:
    • przezywanie, dogadywanie, ośmieszanie,
    • wykluczenie z grupy, ignorowanie, nastawianie innych przeciwko osobie, szantaż,
    • pobicie, kopanie, popychanie, szarpanie,
    • kradzież, niszczenie przedmiotów,
    • złośliwe wiadomości w komunikatorach, wpis w serwisie społecznościowym, umieszczanie w Internecie zdjęć lub filmów ośmieszających ofiarę,
    • wykorzystanie seksualne – dotykanie intymnych części ciała lub zmuszanie do stosunku płciowego lub innych czynności seksualnych przez rówieśnika,
    • przemoc uwarunkowaną normami i stereotypami związanymi z płcią (np. przemoc w relacjach romantycznych między rówieśnikami).


Opiekun dziecka: przedstawiciel ustawowy dziecka: rodzic albo opiekun; rodzic zastępczy, opiekun tymczasowy (czyli osoba upoważniona do reprezentowania dziecka obywatela Ukrainy, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki osób dorosłych).

Współpracownik Fundacji: osoba zatrudniona na podstawie umowy cywilnoprawnej lub wykonująca nieodpłatnie pracę na rzecz Fundacji w ramach programu stażowego na podstawie umowy o staż, umowy o wolontariat, umowy o odbywaniu praktyk lub innej umowy o współpracy.

Zarząd Fundacji: osoby kierujące działaniami Fundacji.

Zgoda dziecka: oznacza, że podejmując decyzje dotyczące dziecka, należy poinformować je o tym, wysłuchać jego opinii oraz, o ile to zgodne z prawem, możliwe i bezpieczne, uwzględniać jego potrzeby, zawsze, nawet jeśli przepisy prawa bezpośrednio tego nie wymagają.

Zgoda opiekuna dziecka: zgoda co najmniej jednego z rodziców dziecka, rodziców zastępczych, opiekuna, opiekuna tymczasowego, z zastrzeżeniem, że dotyczy to tylko sytuacji, gdy rodzice są zgodni. W przypadku braku porozumienia między rodzicami dziecka należy poinformować oboje o konieczności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd rodzinny, wówczas orzeczenie sądu opiekuńczego zastępuje zgodę rodziców.

ZASADY OCHRONY DZIECI

Bezpieczeństwo i dobrostan dziecka są najważniejszymi naszymi priorytetami. Pracownicy posiadają wiedzę i w ramach wykonywanych obowiązków zwracają uwagę na czynniki ryzyka oraz symptomy krzywdzenia dzieci.  W przypadku zidentyfikowania czynników ryzyka, pracownik Fundacji podejmuje rozmowę z osobami zarządzającymi placówką, w której Fundacja prowadzi warsztaty/wydarzenia, przekazując informacje na temat dostępnego wsparcia, motywuje ich do szukania pomocy oraz zgłasza sprawę do osoby odpowiedzialnej za ochronę dziecka. Pracownicy Fundacji monitorują sytuację i dobrostan dziecka.

REKRUTACJA WSPÓŁPRACOWNIKÓW FUNDACJI

Fundacja dokłada wszelkich starań, by zatrudniać współpracowników posiadających odpowiednie kwalifikacje i kompetencje, którzy podzielają wartości wynikające z Konwencji o Prawach Dziecka, w szczególności prawo dziecka do ochrony przed krzywdzeniem. Każdy kandydat na nowego współpracownika przesyła Fundacji swoje CV oraz w miarę możliwości referencje. Rozmowa kwalifikacyjna prowadzona jest przez dwóch pracowników Fundacji. Przedmiotem rozmowy, oprócz sprawdzenia kompetencji i wiedzy kandydata, są również wszelkie ewentualne przerwy w zatrudnieniu/edukacji. Już podczas rozmowy kwalifikacyjnej pracownicy informują kandydata o obowiązującej w Fundacji Polityce Ochrony Dzieci.

Przed przystąpieniem do pracy, wybrany kandydat, który będzie dopuszczony do pracy z dziećmi, oprócz innych wymaganych przepisami prawa dokumentów, składa oświadczenie dotyczące niekaralności za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz przestępstwa na szkodę małoletniego oraz o toczących się względem niego postępowaniach karnych. Każdy nowo przyjęty współpracownik Fundacji zapoznaje się z zapisami Polityki Ochrony Dzieci, regulaminem pracy, zasadami przestrzegania praw dziecka oraz zasadami ochrony i przetwarzania danych osobowych w Fundacji. Zapoznanie się z wymienionymi powyżej zasadami potwierdza podpis pracownika pod oświadczeniem umieszczonym w umowie stanowiącej podstawę zatrudnienia.

Kandydat do pracy posiadający obywatelstwo innego państwa niż Rzeczpospolita Polska, przedkłada Fundacji informację z rejestru karnego państwa obywatelstwa, uzyskiwaną do celów działalności zawodowej lub wolontariackiej związanej z kontaktami z dziećmi.

Kandydat do pracy składa Fundacji organizatorowi oświadczenie o państwie lub państwach, w których zamieszkiwał w ciągu ostatnich 20 lat, jeśli są to kraje inne niż Rzeczpospolita Polska i państwo obywatelstwa. Jednocześnie przedkłada Fundacji informację z rejestrów karnych tych państw uzyskiwaną do celów działalności zawodowej lub wolontariackiej związanej z kontaktami z dziećmi.

W przypadku, gdy prawo państwa, z którego ma być przedłożona informacja z rejestrów karnych, nie przewiduje jej sporządzenia lub w danym państwie nie prowadzi się rejestru karnego, kandydat do pracy składa Fundacji oświadczenie o tym fakcie wraz z oświadczeniem, że nie był prawomocnie skazana w tym państwie za czyny zabronione odpowiadające przestępstwom określonym w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego i w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz nie wydano wobec niego innego orzeczenia, w którym stwierdzono, iż dopuścił się takich czynów zabronionych oraz że nie ma wynikającego z orzeczenia sądu, innego uprawnionego organu lub ustawy obowiązku stosowania się do zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez dzieci, lub z opieką nad nimi.

Powyższe oświadczenia składane są pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest zobowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Osoba przyjęta na stanowisko związane z edukacją i wychowaniem dzieci musi bezwzględnie podpisać następujące oświadczenia:

  1. oświadczenie o zapoznaniu się z Polityką Ochrony Dzieci i zobowiązaniu do jej przestrzegania – Załącznik nr 1;
  2. oświadczenie o krajach zamieszkania innych niż Rzeczpospolita Polska w ciągu ostatnich 20 lat – Załącznik nr 2.
  3. oświadczenie dotyczące niekaralności za przestępstwa na szkodę dzieci (jeżeli z ważnych powodów nie może przedstawić informacji niekaralności pochodzącej z krajowych rejestrów karnych) – Załącznik nr 3.

Oświadczenia zostają włączone do akt osobowych pracowników, a w przypadku ich braku – dołączone do umowy cywilnoprawnej

Brak zgody na podpisanie któregokolwiek dokumentu wymienionego powyżej uniemożliwia nawiązanie z tą osobą jakiegokolwiek stosunku prawnego.  

ZASADY POSTĘPOWANIA

Współpracownicy traktują dzieci z szacunkiem i godnością oraz unikają jakichkolwiek form fizycznego, emocjonalnego lub seksualnego wykorzystywania. W Fundacji obowiązują normy przestrzegania zasad poufności dotyczącej informacji o dzieciach.

ZASADY KOMUNIKACJI

Współpracownicy Fundacji przestrzegają odpowiedniej i bezpiecznej komunikacji z dziećmi, w tym za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz unikają, gdzie jest to możliwe, spotkań z dziećmi bez obecności innej dorosłej osoby.

Współpracownicy Fundacji zwracają uwagę, aby każdy komunikat, działanie bądź czynność podejmowana wobec dziecka były adekwatne do sytuacji, dostosowane do stopnia jego rozwoju i indywidualnych możliwości, bezpieczne, uzasadnione i nie skutkowały nierównym traktowaniem dziecka w stosunku do innych dzieci, w tym jego faworyzowaniem.

Współpracownicy Fundacji szanują wkład dzieci w podejmowane działania, traktują je równo bez względu na ich płeć i jakiekolwiek cechy, niepełnosprawność, status społeczny, etniczny, kulturowy, religijny i światopogląd.

W relacjach z dziećmi Współpracownicy Fundacji:

  1. zachowują cierpliwość, otwartość i okazują im szacunek;
  2. słuchają uważnie, a w przypadku zadania pytania udzielają odpowiedzi adekwatnej do wieku dziecka i danej sytuacji;
  3. zachowują wrażliwość i szanują różne uwarunkowania językowe, kulturowe, religijne lub etniczne dziecka.

Każdy Współpracownik Fundacji ma obowiązek szanować prawo dziecka do prywatności. Jeśli zajdzie potrzeba interwencji związanej z ochroną dziecka bądź wystąpi inna sytuacja, z którą wiąże się ujawnienie określonych danych na temat dziecka, należy je o tym jak najszybciej powiadomić, wyjaśniając sytuację. Jeżeli zajdzie potrzeba przeprowadzenia z dzieckiem rozmowy, należy ją przeprowadzić w taki sposób, aby nie przebywać z dzieckiem na osobności bez możliwości kontroli innych osób.

Współpracownicy Fundacji nie mogą utrzymywać z dziećmi prywatnych relacji, z wyjątkiem relacji z opiekunami dziecka odbywającej się za wiedzą dyrekcji placówki, w której odbywają się warsztaty/zajęcia.

Współpracownikowi Fundacji nie wolno:

  1. spożywać alkoholu, wyrobów tytoniowych, innych używek bądź nielegalnych substancji, ani też oglądać treści erotycznych i pornograficznych bez względu na ich formę w obecności dzieci,
  2. udostępniać dzieciom treści erotycznych i pornograficznych bez względu na ich formę lub umożliwiać im zapoznanie się z tymi treściami,
  3. proponować dzieciom alkohol, wyroby tytoniowe, inne używki bądź nielegalne substancje i leki, które nie są zalecone przez lekarza,
  4. utrwalać wizerunku dziecka dla potrzeb prywatnych,
  5. przyjmować pieniędzy, prezentów od dziecka, rodzica, rodzica zastępczego, opiekuna prawnego dziecka,
  6. wchodzić w relacje zależności wobec dziecka lub rodzica, rodzica zastępczego, opiekuna prawnego dziecka bądź zachowywać się w sposób mogący sugerować innym istnienie takiej zależności, stwarzając ryzyko pojawienia się zarzutu nierównego traktowania dzieci bądź czerpania korzyści,
  7. utrzymywać niejawnych bądź ukrywanych kontaktów z dzieckiem oraz kontaktów opartych na udzielaniu gratyfikacji albo wynikających z przewagi fizycznej, stosunku władzy bądź zależności dziecka,
  8. składać dziecku propozycji i czynić komentarzy niewłaściwych dla relacji pracownik – dziecko, dotykać dziecka w sposób, który może być uznany za nieprzyzwoity,
  9. używać wulgarnych słów, gestów i żartów, czynić obraźliwych uwag, nawiązywać w wypowiedziach do aktywności, atrakcyjności seksualnej, czy wyglądu dziecka, wykorzystywać wobec dziecka przewagi fizycznej, stosunku władzy bądź zależności dziecka od dorosłego,
  10. stosować jakąkolwiek przemoc wobec dziecka, w tym przemoc fizyczną, polegającą na biciu, szturchaniu, popychaniu. Zabronione są wszelkie naruszenia nietykalności cielesnej dziecka,
  11. zawstydzać, upokarzać, lekceważyć, obrażać dziecka, krzyczeć na dziecko,
  12. ujawniać informacji dotyczących dziecka wobec osób nieuprawnionych, w tym wobec innych dzieci, takich jak wizerunek dziecka, informacje o sytuacji rodzinnej, ekonomicznej, medycznej, opiekuńczej i prawnej dziecka,
  13. zapraszać dziecka do swojego miejsca zamieszkania, spotykać się z nim poza godzinami pracy lub utrzymywać kontakty poprzez prywatne kanały komunikacji. W przypadku, gdyby taki kontakt był konieczny ze względu na dobro dziecka, może on nastąpić wyłącznie za wiedzą dyrekcji placówki, w której organizowane są warsztaty/wydarzenia,
  14. angażować lub zachęcać dziecka do jakiejkolwiek działalności niezgodnej z prawem lub stwarzającej zagrożenie dla dziecka.

ZASADY OCHRONY WIZERUNKU I DANYCH OSOBOWYCH DZIECI

Fundacja To Proste kieruje się odpowiedzialnością i rozwagą wobec utrwalania, przetwarzania, używania i publikowania wizerunków dzieci. Dzielenie się zdjęciami i filmami z aktywności Fundacji służy dokumentowaniu działań Fundacji i zawsze ma na uwadze bezpieczeństwo dzieci. Fundacja wykorzystuje zdjęcia/nagrania pokazujące szeroki przekrój dzieci – chłopców i dziewczęta, dzieci w różnym wieku, o różnych uzdolnieniach, stopniu sprawności i reprezentujące różne grupy etniczne.

Rodzice/opiekunowie prawni decydują, czy wizerunek ich dzieci zostanie zarejestrowany i w jaki sposób zostanie przez Fundację użyty. Zgoda rodziców/opiekunów prawnych na wykorzystanie wizerunku ich dziecka jest tylko wtedy wiążąca, jeśli dzieci i rodzice/opiekunowie prawni zostali poinformowani o sposobie wykorzystania zdjęć/nagrań i ryzyku wiążącym się z publikacją wizerunku.

Fundacja dba o bezpieczeństwo wizerunków dzieci poprzez:

  1. prośbę o pisemną zgodę ich rodziców/opiekunów prawnych przed zrobieniem i publikacją zdjęcia/nagrania,
  2. udzielenie wyjaśnień, do czego zostaną wykorzystane zdjęcia/nagrania, w jakim kontekście, jak będą przechowywane i jakie potencjalne ryzyko wiąże się z publikacją zdjęć/nagrań online,
  3. unikanie podpisywania zdjęć/nagrań informacjami identyfikującymi dziecko z imienia i nazwiska; jeśli konieczne jest podpisanie dziecka, Fundacja używa tylko imienia,
  4. rezygnację z ujawniania jakichkolwiek informacji wrażliwych o dziecku, dotyczących m.in. stanu zdrowia, sytuacji materialnej i powiązanych z wizerunkiem dziecka.

Fundacja zmniejsza ryzyko kopiowania i niestosownego wykorzystania zdjęć/nagrań dzieci poprzez przyjęcie następujących zasad:

  1. wszystkie dzieci znajdujące się na zdjęciu/nagraniu muszą być ubrane, a sytuacja przedstawiona na zdjęciu/nagraniu nie może być dla dziecka poniżająca, ośmieszająca ani nie ukazywać go w negatywnym kontekście,
  2. zdjęcia/nagrania dzieci koncentrują się na czynnościach wykonywanych przez dzieci i w miarę możliwości przedstawiają dzieci w grupie, a nie pojedyncze osoby,
  3. wszystkie podejrzenia i problemy dotyczące niewłaściwego rozpowszechniania wizerunków dzieci są rejestrowane i zgłaszane dyrekcji placówki, w której prowadzone są warsztaty/wydarzenia, podobnie jak inne niepokojące sygnały dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa dzieci.

W sytuacjach, w których Fundacja rejestruje wizerunki dzieci do własnego użytku:

  1. dzieci i ich rodzice/opiekunowie prawni zawsze będą poinformowani o tym, że dane wydarzenie będzie rejestrowane,
  2. zgoda rodziców/opiekunów prawnych na rejestrację wydarzenia zostaje przyjęta przez placówkę, w której organizowane jest wydarzenie na piśmie.

Jeśli wizerunek dziecka stanowi jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, impreza publiczna, zgoda rodziców/opiekunów prawnych dziecka nie jest wymagana.

Współpracownikom Fundacji nie wolno umożliwiać osobom nieupoważnionym utrwalania wizerunku dziecka bez pisemnej zgody jego rodzica/opiekuna prawnego oraz bez zgody dyrekcji placówki, w której odbywa się wydarzenie/warsztaty.

Jeśli dzieci lub ich rodzice/opiekunowie prawni nie wyrazili zgody na utrwalenie wizerunku dziecka, Fundacja respektuje ich decyzję.

PROCEDURA POSTĘPOWANIA

Wszyscy współpracownicy Fundacji działają na rzecz ochrony dzieci przed krzywdzeniem. W swojej pracy kierują się przepisami polskiego prawa. Każda informacja dotycząca podejrzenia krzywdzenia dziecka traktowana jest poważnie i wyjaśniana, bez względu na to czy pochodzi od dziecka/opiekuna/profesjonalisty oraz czy dotyczy podejrzenia krzywdzenia ze strony innego dziecka, opiekuna dziecka, profesjonalisty czy też współpracownika Fundacji.

W przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa lub zagrożenia dobra dziecka, Współpracownicy Fundacji podejmują niezwłocznie interwencję prawną. Decyzję o interwencji podejmuje zespół w składzie: Współpracownik, który pozyskał informację oraz Koordynator danego programu. Decyzję o podjęciu interwencji polegającą na przesłaniu zawiadomienia do prokuratury zatwierdza Zarząd Fundacji. O pozostałych interwencjach Zarząd jest informowany.

Współpracownik Fundacji ma obowiązek sporządzenia notatki służbowej i przekazania uzyskanej informacji osobie zarządzającej placówką, w której odbywają się warsztaty/wydarzenia oraz Zarządowi Fundacji. Notatka może mieć formę pisemną lub mailową. Do udziału w interwencji można poprosić specjalistów, w szczególności psychologów i pedagogów do skorzystania z ich pomocy przy rozmowie z dzieckiem o trudnych doświadczeniach. Z przebiegu każdej interwencji sporządza się kartę interwencji, której wzór stanowi Załącznik 4 do niniejszej Polityki.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka, Współpracownik Fundacji, który pozyskał taką informację, niezwłocznie podejmuje interwencję, poprzez natychmiastowe powiadomienie telefoniczne oraz przesłanie mailem zawiadomienia o bezpośrednim zagrożeniu życia i zdrowia dziecka do odpowiedniej jednostki policji/pogotowia ratunkowego. Wszystkie czynności związane z interwencją są dokumentowane.

Wszystkie osoby, które w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych powzięły informację o krzywdzeniu dziecka lub informacje z tym związane, są zobowiązane do zachowania poufności, wyłączając informacje przekazywane uprawnionym instytucjom w ramach działań interwencyjnych.

MONITOROWANIE I PRZEGLĄD POLITYKI

WDROŻENIE POLITYKI

Polityka Ochrony Dzieci Fundacji wchodzi w życie w chwili opublikowania jej w sposób dostępny dla wszystkich współpracowników Fundacji oraz w momencie zamieszczenia jej na stronie internetowej www.tuptuptup.org.pl.

REGULARNE PRZEGLĄDY

Polityka ochrony dzieci jest regularnie przeglądana i aktualizowana, co najmniej raz w roku, aby zapewnić jej skuteczność i adekwatność.

Koordynator ds. ochrony dzieci przeprowadza raz w roku ankietę na temat stanu znajomości i przestrzegania Polityki Ochrony Dzieci oraz potrzeby wprowadzenia zmian w Polityce. Wzór ankiety stanowi Załącznik 5 do niniejszej Polityki. Na podstawie ankiet, Koordynator ds. ochrony dzieci sporządza raport, który następnie przekazuje Zarządowi Fundacji. Część raportu stanowi ocena znajomości Polityki przez Współpracowników Fundacji, zestawienie zgłaszanych naruszeń standardów ochrony dzieci oraz propozycje zmian.

Zarząd Fundacji w terminie jednego miesiąca od otrzymania raportu Koordynatora ds. ochrony dzieci, podejmuje decyzje w sprawie wprowadzenia zmian do Polityki Ochrony Dzieci i powierza mu przygotowanie nowego tekstu.

Jeśli na podstawie raportu zostanie ustalone, że stopień znajomości Polityki Ochrony Dzieci wśród Współpracowników Fundacji jest niewystarczający, Koordynator ds. ochrony dzieci ma obowiązek przeprowadzić szkolenie uzupełniające ze standardów ochrony dzieci adresowane do Współpracowników Fundacji.

OCENA I RAPORTOWANIE

Fundacja regularnie ocenia przestrzeganie Polityki i raportuje wyniki do Zarządu Fundacji.

KONTAKT

Wszelkie pytania i zgłoszenia dotyczące Polityki Ochrony Dzieci należy kierować do koordynatora ds. ochrony dzieci:

IMIĘ I NAZWISKO KOORDYNATORA:
Mariya Shmel’ova
Prezeska Fundacji To Proste
Telefon: +48 609100270
Adres e-mail: maria.shmelova@toproste.org

ZAŁĄCZNIKI:

  • Załącznik nr 1 – wzór oświadczenia o zapoznaniu się z Polityką Ochrony Dzieci i zobowiązaniu do jej przestrzegania – pobierz;
  • Załącznik nr 2 – wzór oświadczenia o krajach zamieszkania innych niż Rzeczpospolita Polska w ciągu ostatnich 20 lat – pobierz;
  • Załącznik nr 3 – wzór oświadczenia dotyczącego niekaralności za przestępstwa na szkodę dzieci – pobierz;
  • Załącznik nr 4 – wzór karty interwencji – pobierz;
  • Załącznik nr 5 – wzór ankiety na temat stanu znajomości Polityki Ochrony Dzieci – pobierz.